Nie swoje marzenia – jak ciężar pokoleniowy wpływa na nasze życie

Czy kiedykolwiek miałeś wrażenie, że podążasz drogą, która nie jest do końca Twoja? Że coś, co kiedyś wydawało się pasją, dziś ciąży jak obowiązek? A może w głębi serca czujesz, że realizujesz czyjeś niespełnione pragnienia, choć nigdy nie były one naprawdę Twoje?

Tak właśnie czuła Kasia – młoda kobieta, której talent do gry na fortepianie nie budził już radości, a jedynie zmęczenie i frustrację.

Kasia – między pasją a ciężarem

Kasia ma 28 lat. Odkąd pamięta, muzyka była częścią jej życia. Gra na fortepianie niemal od dziecka – najpierw jako zabawa, później jako coś więcej. Konkursy, występy, kolejne stopnie muzycznej edukacji. Kiedyś myślała, że to właśnie jej droga.

A jednak dziś, gdy siada przy instrumencie, nie czuje ekscytacji. Zamiast tego ogarnia ją pustka. Zamiast inspiracji – znużenie.

🔹 „To miała być moja pasja” – mówi z niepewnością.
🔹 „A teraz mam wrażenie, że to dla mnie ciężar.”

Nie rozumie, co się zmieniło. Czy straciła miłość do muzyki? A może nigdy jej tak naprawdę nie miała?

Kasia przychodzi na warsztaty ustawień systemowych, szukając odpowiedzi.

Nieświadoma lojalność wobec przeszłości

Podczas ustawienia wybiera temat:

👉 „Dlaczego muzyka, która miała być moją pasją, stała się dla mnie ciężarem?”

W pracy z polem ustawiane są figury reprezentujące Kasię, jej mamę i babcię. To właśnie wtedy pojawia się odpowiedź, której Kasia się nie spodziewała.

Okazuje się, że w jej rodzinie istnieje silny wzorzec niespełnionych marzeń.

🎼 Babcia Kasi chciała zostać pianistką – kochała muzykę, miała talent, ale wojna odebrała jej szansę na naukę. Nigdy nie zrealizowała swojej pasji.

🎼 Jej mama także miała marzenie o muzyce, ale życie potoczyło się inaczej. Gdy sama nie mogła zostać pianistką, przekazała to pragnienie swojej córce.

I tak niezrealizowane marzenie przeszło na Kasię, a ona – choć nieświadomie – podjęła się jego realizacji.

Gdy spojrzała na swoją historię z tej perspektywy, zrozumiała, że w głębi serca od zawsze mówiła:

🗣 „Zrobię to za Ciebie, mamo. Zrobię to za Ciebie, babciu.”

Muzyka nie była jej wyborem. Była dziedzictwem. Oczekiwaniem, które nosiła jak zobowiązanie.

Co zmieniło ustawienie?

Przede wszystkim – świadomość.

Kasia zobaczyła, że jej talent nie należy do niej samej, że niesie na barkach coś więcej niż tylko własne ambicje. To odkrycie było zarówno poruszające, jak i wyzwalające.

Terapeuta zaproponował jej symboliczne słowa, które pomogły przeciąć nieświadomą lojalność:

💬 „Mamo, babciu, widzę Wasze marzenia. Szanuję je, ale one należą do Was. Oddaję Wam to, co Wasze, i pozwalam sobie iść własną drogą.”

Gdy Kasia wypowiedziała te słowa, w polu ustawieniowym zapanowała harmonia.

Poczuła, że fortepian może być jej wyborem – ale nie musi. Może grać, jeśli to sprawia jej radość, ale jeśli zdecyduje się odejść od muzyki, zrobi to z lekkością, a nie z poczuciem winy.

Nieświadome dziedzictwo – czy niesiesz coś, co nie należy do Ciebie?

Wielu z nas żyje cudzymi marzeniami, choć nie zdajemy sobie z tego sprawy.

🔹 Może prowadzisz firmę, bo tak robił Twój ojciec?
🔹 Może studiujesz kierunek, który „dobrze rokuje”, ale wcale Cię nie interesuje?
🔹 Może czujesz wewnętrzną presję, by osiągnąć „coś wielkiego”, choć nie wiesz, skąd to przekonanie?

Często to, co postrzegamy jako własne ambicje, w rzeczywistości jest przekazanym nam ciężarem pokoleniowym.

Ale życie jest tu i teraz – i to Ty masz prawo wybrać swoją ścieżkę.

Jeśli czujesz, że niesiesz coś, co nie jest naprawdę Twoje, może warto się temu przyjrzeć?

Bo nie ma większej wolności niż życie w zgodzie z samym sobą. 🌿✨